1.ชีวิตหนอชีวิต

posted on 15 Aug 2009 01:36 by pengtobenumber1

 

 

 

     นับจากตั้งแต่วันนั้นมา ผมพยายามประพฤติปฎิบัติตัวเป็นคนดี ไม่พยายามซน แต่ก็อาจมีบ้างที่ผมซน ตามประสาเด็กผู้ชายอะนะ ผมช่วยพ่อ แม่ ทำงาน ซึ่งมันก็ทำให้ผมรู้สึกว่า ผมเป็นที่ดีในสายตาคนอื่น แต่การเรียนของผม ในช่วงมัธยม ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก คุณรู้มั้ย ว่าผมไม่ค่อยชอบอ่านหนังสือ ผมชอบเที่ยว ชอบเล่น ชอบเฮฮากับเพื่อน ซะส่วนใหญ่                 ตอนเรียน ผมไม่ตั้งใจเรียน ผมคุยกับเพื่อนสนิทผมคนนึง ที่ชื่อปั้ป ปั้ปนี่เป็นกระเทย (แต่เพื่อนๆในห้องเรียกว่ามันว่า กระเทยควาย) เท่าที่ผมจำได้นะ มันทำงานพิเศษ ที่บริษัททัวร์แห่งนึงมันชอบเอาแผ่นกระดาษที่จองตั๋วรถทัวร์อะ มาเกือบทุกวัน แล้วมันก็เล่น ๆ แต่ไอปั้ป นี่มันชอบแกล้งผม (แบบหนักๆก็มี) ผมเคยโดน เพื่อนในห้องแกล้งมาตลอด จนถึงจบม.3 แต่ทุกวันนี้ ผมอโหสิให้พวกเค้าแล้วล่ะ ไม่อยากจองเวร อะนะ เมื่อ ผมจบม.3 ผมก็ต่อที่โรงเรียนเดิม ในแผนการเรียน ภาษาอังกฤษ-สังคมศึกษา ผมได้อยู่ห้อง11 ซึ่งในระดับชั้น ม.4 มันมี 12 ห้อง ซึ่งแผนการเรียนของผมมันมี 3 ห้อง คือห้อง10-12) แต่สิ่งที่ผมคาดไม่ถึง ไอเสี่ยวมันมาอยู่ห้องผมด้วย ไอคนนี้ มันโคตรชอบแกล้งผมเลย ที่สังเกตหลักๆของมันคือรูหูข้างซ้าย เจาะหูประมาณ 10 มิล                                  สำหรับฉายามัน ที่ชื่อว่า ไอเสี่ยว มันได้มาตั้งแต่ม.1 และ ที่มาก็ ตอนซ้อมเชียร์ รุ่นพี่ สตาฟสีคนนึง เค้าตั้งฉายาให้มัน จึงเป็นที่เรียกปากต่อปากจนถึงวันนี้ เหอะๆ ไอเสี่ยว                 ตอนที่เข้าม.4 วันแรก ผมก็ได้เป็นเหรัญญิก และผ่านไปเดือนกว่าๆ ผมก็ได้เป็นเลขาห้อง ซึ่งในห้องผม ดูหน้า ก็ไม่มีใครเด็กเรียนอะนะ ผมนั่งใกล้กับเพื่อนผมคนนึง ซึ่งผมสนิทกับมันโคตรเร็ว มันชื่อ ว่าไอเจอรี่ แต่ผมชอบเรียกมันว่า เจอคี่ 55 ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ซึ่งผมก็หนีไม่พ้นพวกเกย์อีกแล้ว ไอนี่ มันเป็นตุ้ดแอบ แต่มันปลอดถัยมากกว่าไอปั้ป เพื่อนสนิทสมัยม.ต้น ^^                 สำหรับเจอรี่ มันเป็นคนที่ ไม่ค่อยเรียน โดดเรียนบ่อยว่างั้นบ้านแม่งอยู่นนทบุรี แต่พอหลังๆมา มันย้ายมาอยู่แถวโรงเรียน (อยู่บ้านป้า) เจอรี่ มันมีชื่อเล่นของมันซึ่งมันไม่อยากให้ใครเรียก มันชื่อเล่นว่า  เอก ถ้ามึงได้อ่านหนังสือเล่มนี้อยู่ กูอยากจะถามมึงว่า ชื่อเอกนี้ ทำไมมึงถึงไม่ค่อยบอกคนอื่นวะ เหอะๆ

 

1.ชีวิตหนอชีวิต

posted on 15 Aug 2009 01:36 by pengtobenumber1

  

 

 

       

           ซึ่งตอนนั้นที่ไปอยู่  ผมได้เจอสังคมอีกแบบนึง ซึ่งแตกต่างจาก สังคมของบ้านคุณยายผมมาก บางทีบางครั้ง การที่เราได้เรียนรู้สิ่งอะไรใหม่ๆ มันก็อาจทำให้เรามีประสบการณ์ มีความคิด มีทัศนคติใหม่ๆ ผมต้องช่วยตัวเอง ซักผ้า ถูบ้าน กวาดบ้าน เรียกว่าแทบทุกอย่างเลยก็ว่าได้ ได้เรียนรู้ ในแบบลูกผู้ชาย แต่โชคไม่ดีหน่อย คือ สังคมที่ผมไปอยู่ บริเวณรอบๆ มียาเสพติด การพนัน และอะไรอีกหลายอย่าง  แต่โชคดีหน่อยตรงที่ว่า ผมไม่ใช่คนที่ชอบอะไรประเภทนั้น แต่ไม่ใช่ว่า ผมจะเป็นเด็กดีไปหมดทุกเรื่อง สำหรับเหตุการณ์ ที่ผมยังจำไม่เคยลืมก็คือ ผมมือบอน เอาสเปรย์พริกไทย ไปฉีดในอาคารตึกข้างๆบ้าน ตอนสมัยผมอยู่ม.2 (ช่วงปิดเทอม) ซึ่งตอนที่พี่ทีเป็นคนดูแลอาคารเขามา หาผม แล้วสอบสวน แต่ผมไม่ยอมรับผิด แต่ในที่สุด กรรมก็สนองผมจนได้ มีพี่ในห้างแมคโครคนนึง เค้ามาชี้ตัวผม ผมจึงต้องยอมรับผิดอย่างไม่มีเงื่อนไข ซึ่งวันนั้น ผมโดนพ่อตี แม่ด่า และอะไรสารพัด และสิ่งมันเลวร้ายไปกว่านั้น ผมเกือบโดนเข้าคุก แต่ผมอยากขอบคุณในความโชคดีที่ผมไม่โดนเข้าคุก คุณรู้มั้ย ว่าวันนั้น ผมร้องไห้ และผมคิดว่าตัวเอง เหมือนนักโทษ ที่คนแถวบ้านมองผม ผมไม่รู้ว่า ผมเป็นอะไร ทำไมตัวเองถึงได้ทำอะไรแบบนี้ อะไรมันมาดลใจให้ผมทำ ผมแทบไม่อยากไปเจอหน้าใครเลย ซึ่งในช่วงนั้นเหมือนราวกับว่า ผมเสียสติ ไปชั่วคราว  พอผ่านไปหลายๆวัน เหตุการณ์ในวันนั้น มันก็เหมือนดีขึ้น แต่ไอความทรงจำวันนั้น ที่ผมได้กระทำลงไป มันทำให้ผมเข็ด ก็เหมือนมีคนบอกอะคับว่า ถ้าไม่เห็นโลงศพ ก็ไม่หลั่งน้ำตา ผมอยากจะขอโทษทุกๆคน ที่ตัวของผมเอง ทำให้ทุกคนเดือดร้อน ขอโทษจากใจครับ

 

1.ชีวิตหนอชีวิต

posted on 15 Aug 2009 01:34 by pengtobenumber1
                      บ า ง ที คนเราพอได้กลับสู่ จุ ด เ ริ่ ม ต้ น อีกครั้ง และก้าวเดินทีละก้าว

                                      มันทำให้เรารู้ว่า มี สิ่ ง ไ ห น ที่เรา ก้ า ว ผิ ด บ้าง

     

            ชีวิตผม ผมเป็นเด็กบ้านนอกคนนึง ต่างจังหวัดก้อว่าได้^^อะนะ ผมเกิดในจังหวัดที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากกรุงเทพมากนัก ซึ่งมันก็คือสมุทรสาครนั่นเอง หลายคนคงสงสัย ว่าผมมาเขียนทำไม โปรดอ่านต่อเถอะคับ ^^

                 ตั้งแต่ผมจำความได้ ผมลืมตาดูโลกใบนี้ ตั้งแต่ปี พ..2532  เกิดในครอบครัวชนบท ครอบครัวนึงอะนะ บิดาของผม เป็นทหารอาสา และมีธุรกิจเล็กๆน้อยๆ ส่วนมารดาของผม ก็ช่วยพ่อ ก็ช่วยพ่อผมทำงานที่บ้าน                พอผมอายุได้ 2ขวบ กว่าๆ คุณพ่อผม ท่านได้เสียชีวิตลง ด้วยอายุ 28 ปี วันที่ 18 สิงหาคม พ..2534 ซึ่งตอนนั้นผมไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก เท่าที่ผมจำความได้อีก คุณแม่ผม ท่านพาผม ไปอยู่กรุงเทพ ซึ่งไปอาศัยอยู่กับยายผม ซึ่งเป็นญาติฝั่งคุณแม่ผม ซึ่งคุณยายผมท่านนี้ ท่านเปิดร้านเสริมสวย จำได้ว่า ตอนนั้น ท่านอายุประมาณ 30 ต้นๆ แต่ผมไม่เข้าใจ ว่าทำไมต้องให้ผมเรียกว่าคุณยาย แต่คงนับตามบรรพบุรุษแหละมั้ง                  ตอนที่มาอยู่กรุงเทพใหม่ๆ คุณ แม่ผมได้เปิดร้านกาแฟหน้าบ้านคุณยายผม ผมอาศัยอยู่ที่บ้านคุณยาย ในถนน สีลมซอย 3  ซึ่งจำได้ว่า คุณยายผมมีลูกสาว น่ารัก แก่กว่าผม เพียง 2 ปี ซึ่งตอนเด็กๆ ช่วงนั้น ผมชอบแกล้งลูกสาวคุณยายผมมาก และมีเรื่อง ให้ปวดหัวอยู่แทบจะทุกวัน (เรียกได้ว่า เป็นเป็นเด็กที่ดื้อมากก็ได้)  

                พอผมอาศัยอยู่ได้สักพักนึงประมาณตอนผมอยู่ชั้น ป.5 คุณแม่ผม ท่านก็ได้ไปชอบผู้ชายคนนึงข้างบ้าน (ซึ่งตอนนี้เค้าเป็นพ่อเลี้ยงผมเอง)  ประมาณซักป.6  (ใกล้จบและ) พ่อเลี้ยงผมคนนี้ได้ไปสู่ขอคุณแม่ผม ตามประเพณี ที่บ้านคุณน้าผม พอเสร็จเรียบร้อย ประมาณอีกไม่กี่วันต่อมา ผมก็ต้องย้ายบ้านอีกครั้ง (ไปอยู่ต่างหาก)

เรื่องที่อยากจะให้อ่าน

posted on 15 Aug 2009 01:31 by pengtobenumber1

 

 

     สำหรับเรื่องนี้ ก็เป็นเรื่องที่ 2 เเล้วล่ะคับ ที่ผมอยากจะเสนอ เเต่ก็ไม่เป็นไร ทุกคนสามารถรู้จักตัวตนของผมในเรื่องนี้ได้ เเละผมเชื่อว่าคงเป็นประโยชน์เเละอุทาหรณ์ต่อใครหลายๆคน...

เเนะนำตัว

posted on 15 Aug 2009 01:24 by pengtobenumber1

สวัสดีคับ

 

ผมชื่อเป้งนะคับ

หรือPENG TO BE NO.1 ก็ได้นะคับ

^^

 

ผมเป็นนักเขียนหน้าใหม่คับ ยังไงก็ฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคร้าบบบ